ตอนที่ 11 – “บ้านที่น่าเบื่อ” // กาว //
กลับมาบ้านแล้วหลังจากไปอยู่รพ.ได้สองวัน ที่หลังมือยังเป็นรอยช้ำจากการโดนเจาะน้ำเกลืออยู่เลย ไอ้บอลกับไอ้กอล์ฟผลัดกันโทรมาบอกงานที่จะต้องทำก่อนไปค่าย พวกมันช่วยทำรายงานที่จะส่งเรียบร้อยหมดแล้ว ความจริงคือมันไม่ได้ทำเอง แต่จ้างไอ้โรลอีกทอด ไอ้นี่มันเหมาหมดช่วงนี้ เห็นว่าจะเก็บเงินซื้อของขวัญให้แฟนมัน งานที่ไปร้องเพลงเงินไม่พอ สงสัยจะเอาของแพง พักนี้มันไม่ค่อยได้นอนหอด้วย ไอ้ชัดบอกว่าแฟนมันจะให้ย้ายออกตั้งนานแล้ว แต่ว่าตัวมันกับไอ้ชัดไม่ยอม เพราะมันสองคนยังต้องพึ่งพาเรื่องค่าหอกันอยู่ นี่ถึงขนาดว่าพี่ฟ้าจะออกค่าห้องส่วนของไอ้โรลให้ไอ้ชัดตามปกติ แต่ที่ไอ้ชัดมันไม่ยอมเพราะมันยังต้องแชร์สบู่ ยาสระผม แฟ้บซักผ้ากับไอ้โรลอยู่ ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นอันว่ารายงานของผมหมดปัญหา เรื่องแต่ลากสังขารเข้าไปเรียนไม่ให้เกินจากที่กำหนด และโผล่หน้าไปช่วยงานที่ชมรมบ้างเท่านั้น
อีกไม่กี่เดือนก็จะออกฝึกงานแล้ว อาเสือบอกว่าให้ไปฝึกที่สวนสนุก เยี่ยมเลย...เรียนวิศวะมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ หึหึ อยากจะไปเล่นที่บริษัทอาเสือก็ไม่ให้ไป บอกว่าไม่ชอบให้ไปวุ่นวาย...แย่ที่สุด คิดถึงพี่พตไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีแล้ว อาเสือไม่ชอบให้เจอ หลายปีก่อนพี่พตแอบมาหา ผมยังโดนอาเสือตีไปตั้งหลายครั้ง ไม่เคยเห็นอาเสือโมโหขนาดนั้นมาก่อน
“อาบน้ำก่อนดีไหมคะ ป้านิดกำลังทำกับข้าวร้อน ๆ เชียว”สุดาร้องบอก ก่อนจะเข้ามาเตรียมผ้าเช็ดตัววางไว้ให้ เหมือนผมเป็นเด็ก ๆ แต่วันนี้มันน่าเบื่อ...เลยยอมทำตามง่าย ๆ หรอกนะ อานัยไม่เข้ามาในห้อง...แค่ยืนดูว่าผมโอเคดี แล้วเดินลงไปข้างล่าง ไม่มาวุ่นวายอะไรอีก
อาโชติไม่อยู่สบายหูอีกแล้ว ไม่งั้นต้องบ่นว่าผมไม่ถอดเสื้อผ้าให้เป็นที่บ้างอะไรบ้าง ลำบากคนตามเก็บ ผมก็ไม่สน ที่ขว้างไปทางโน้นชิ้นทางนี้ชิ้น เพราะว่าอยากแกล้งอาโชตินั่นแหละ
อาเสือก็ไม่อยู่ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้กลับมาบ้านอีก มีแต่โทรมาถามสุดาว่าผมเป็นยังไงเท่านั้น ก็ช่างเขาเถอะ...ไม่ได้ครั้งแรกจะหน่อยที่ปล่อยให้โดนทิ้งแบบนี้ อาเสือมีงานมากและวุ่นวายตลอดเวลาผมรู้ แต่บางที...มันก็แบบ เหงาว่ะ! จะไปไหนก็ไปไม่ได้...เจอเพื่อนก็ไม่ได้ นอกจากมหาลัยฯ เดินห้างเหมือนคนปกติก็ไม่ได้ อยู่บ้านบางทีก็อึดอัด ตั้งแต่เด็กก็ไม่ค่อยมีเพื่อนเล่น เวลาไปเล่นกับคนอื่น...พ่อแม่เขาก็ชอบมาฟ้องอาเสือ ว่าผมไปรังแกลูกเขา แต่ผมอยากบอกว่าหลาย ๆ ครั้งมันก็ไม่ได้ตั้งใจ อย่างเช่น...ผมแกล้งทำผีหลอก ไอ้เพื่อนมันก็ตกใจถอยหลัง จนหัวไปฟาดกับเสา...พ่อแม่เขาไม่พอใจมาก ผมก็โดนตีและโคตรเซ็ง ทั้งที่เล่นด้วยกันแท้ ๆ
การถูกตราหน้าว่าไอ้ตัวซวยไม่ใช่เรื่องสนุกเลย...
แต่ตั้งแต่ผมขออาเสือเลี้ยงไอ้ตาล ผมรู้สึกว่าผมมีเพื่อนที่ดีมาก เห็นอย่างนั้นแต่มันก็รับฟังและเข้าใจผมทุก ๆ อย่าง บางทีที่เหงาไม่มีใคร ผมก็อยากนอนกอดมัน...แต่อาเสือไม่ชอบ ยิ่งไอ้ตาลตัวใหญ่ขึ้น ยิ่งถูกห้ามไม่ให้เข้าใกล้กรงเลยด้วยซ้ำ
“วันนี้เป็นอะไรคะ ดูซึม ๆ ปวดหัวรึเปล่า”สุดาถาม เดินมาเช็ดผมให้ ผมยิ้มจาง ๆ แล้วส่ายหน้า บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นอะไร
“ดูหน้าไม่ค่อยดีเลย ปวดหัวอีกเหรอคะ”แม่บ้านคนสนิทจี้ถาม ผมก็ส่ายหัวอีก
“สุดาลงไปถามอานัยให้หน่อยว่าจะให้เพื่อนมาเล่นดนตรีที่บ้านได้รึเปล่า”ผมบอก ถ้าชวนพวกไอ้บอลมาเล่นที่นี่ แบบที่ผมไม่ต้องออกไปไหนได้ก็คงดี อย่างน้อยยังพอมีใครให้หายเหงาได้บ้าง
“คุณกาวเบื่อเหรอคะ เอางี้...เดี๋ยวสุดาไปขนแผ่นหนังมาเปิดให้ดีไหมคะ มีตั้งหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดูไม่ใช่เหรอคะ”ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบเล็กน้อย ยังไม่ได้ดูอีกหลายเรื่อง และถึงจะอยากดูมากแค่ไหน มันก็หมดอารมณ์ได้ทันที เพราะว่าเรื่องที่อยากดูนั้น อยากดูพร้อมกับอาเสือ
“เป็นอะไรคะ บอกสุดาหน่อย...จะได้ทำให้ถูกใจ”
“เบื่อ”
“เบื่ออะไรคะ เพิ่งกลับมาแท้ ๆ”
“เบื่อที่นี่ เบื่อคน เบื่อห้องนี้ เบื่อ ๆ ๆ”ผมพูดใส่อารมณ์ออกมา สุดาชะงักมือ ก่อนจะเอาผ้าไปตากแล้วหยิบหวีมาหวีผมให้เป็นทรง พร้อมไดร์ไปด้วย
“งั้นออกไปนอนเล่นที่สวนดีไหมคะ”
“ไม่ สุดาบอกลงไปบอกอานัย...ว่าให้ไปรับเพื่อนมาให้หน่อย กาวเบื่อสุด ๆ”
“คุณกาวคะ ถ้าคุณท่านรู้เข้าละก็...”
“ถ้าไม่ให้เพื่อนมา กาวก็จะออกไป...”ผมบอก จะว่าเอาแต่ใจก็ช่างแต่คนมันเบื่อนี่ อยู่ก็ไม่มีอะไรทำ สุดาทำหน้าเจื่อน ๆ
“ค่ะ ๆ งั้นสุดาจะลงไปบอกคุณวินัยเดี๋ยวนี้ละนะคะ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ”สุดาพูดเอาใจ
“ก็สุดาพูดไม่รู้เรื่อง...”แม่บ้านคนสนิทหัวเราะน้อย ๆ
“ค่ะ ๆ ทราบแล้วค่ะ...รอหน่อยนะคะ จะรีบลงไปบอกให้”ว่าแล้วสุดาก็เดินกึ่งวิ่งลงไปข้างล่าง ไม่นานอานัยก็เดินเข้ามาในห้อง
“มีอะไรรึเปล่าครับ”
“เบื่อ”ผมบอก ไม่กล้าตะโกนใส่หน้าอานัยเหมือนอาโชติหรอกนะ เพราะอาสองคนนี้ต่างกันมาก อาโชติยังพออารมณ์ดีขี้เล่นอยู่บ้าง แต่อานัยนี่สิ...ทำหน้าดุใส่ตลอดเวลา นอกจากขยับปากแล้วผมไม่เห็นว่าส่วนอื่นใดบนใบหน้าจะได้ออกแรงขยับบ้าง ถึงว่า...ไม่ค่อยมีริ้วรอย (หรืออาจจะมีแต่ไม่เคยเห็น) ชักอยากจะรู้ขึ้นมาตงิด ๆ ว่าจะมีอะไรที่จะทำให้อานัยแสดงอารมณ์อย่างอื่นออกมาได้บ้าง หึหึ
“อ่านหนังสือดีไหมครับ หรืออยากจะเล่นเน็ตดู”อานัยให้ตัวเลือก ผมถอนหายใจ
“แค่บอกมาก็พอว่าจะให้เพื่อนมาที่นี่ได้รึเปล่า”ผมถามเสียงนิ่ง จ้องหน้ากันไปมา สุดท้ายอานัยก็โทรหาอาเสือ รายงานเรื่องผมตามเดิม ก่อนจะเดินเข้ามาบอกว่า...ได้ ผมยักไหล่อารมณ์ดี
“ก็แค่เนี้ย!!!”จะทำให้มันยุ่งยากวุ่นวายทำไมไม่รู้เนอะ ผมรีบโทรหาไอ้บอล โชคดีที่คนอย่างมันไม่หนีไปทางไหนซะก่อน มันบอกว่าจะมาด้วย ลากไอ้โรลมาด้วย ส่วนไอ้กอล์ฟมันเข้าร้านไปช่วยพ่อมันขับรถส่งของออกมาไม่ได้ เออ ๆ ยังดีอย่างน้อยไอ้โรลมา มันก็ต้องเอากีต้าร์มันมาด้วยแน่ ๆ
ผมนั่งทานอาหารที่โต๊ะคนเดียวอย่างเคย กินไปได้สองสามคำก็วางช้อน เพราะมันไม่อร่อยจริง ๆ ทั้งที่ปกติจะชอบข้าวหมกไก่เป็นอย่างมาก
“ทานไปนิดเดียวเองนะคะ”สุดาเอ่ยขึ้น ผมส่ายหน้า...คว้ายาที่วางเตรียมไว้มากินทันที ถ้าอาเสืออยู่จะต้องให้กินตามเวลาเป๊ะ คือยาหลังอาหาร 30 นาที ห้ามขาดห้ามเกิน!!! ยุ่งยาก!!!!
“อ๊ะ!!! โธ่...ทำไมไม่ทานให้ตรงเวลาละคะ”สุดาทำหน้ามุ่ย ผมเบะปาก
“อย่าบ้าตามอาเสือไปหน่อยเลยนะ เรียบร้อยแล้วใช่ไหมมื้อนี้ กาวไปนั่งรอเพื่อนในห้องรับแขกดีกว่า บอกป้านิดเตรียมขนมกับผลไม้ให้เพื่อนกาวด้วยนะ”ผมร้องบอก รีบเดินออกมาในห้องรับแขกทันที
ไม่นานพวกมันก็มากันถึง เจอการต้อนรับของอานัยไปเรียบร้อย เดินตัวลีบ ๆ กันเข้ามาเชียว ที่หลังไอ้โรลมันสะพายกระเป๋ากีต้าร์มันมาด้วย อานัยยังจะขอดูยังกับมันแบกระเบิดมายังไงยังงั้น
“ขอส่วนตัว...”ผมเอ่ยลอย ๆ ก็ในห้องมีผม ไอ้บอล ไอ้โรล อานัยและลูกน้องอีกคน อานัยมองนิ่ง ๆ แต่ยอมเดินออกไปข้างนอก ไอ้บอลหัวเราะก๊าก
“เชี่ย น่ากลัวไปไหนว่ะ!”มันพูดเสียงดัง ผมเอานิ้วชี้แตะที่ปากตัวเองว่าให้มันหยุดพูด
“เขาอยู่หน้าห้อง”ผมบอกเรียบ ๆ ไอ้บอลชะงัก ส่วนไอ้โรลหัวเราะ
“เชี่ย”มันทำปากใส่ผม
สุดาจัดอาหารว่างมาวางไว้ให้เพียบ มันสองคนก็กินกันฟาดเรียบไม่มีเหลือ
“มึงสองคนไปตายอดตายอยากมาจากไหนว่ะ”ผมหัวเราะ ไอ้โรลกวนตีนยกนิ้วกลางชูก่อนจะพูดทั้งที่อาหารเต็มปาก
“ไอ้เชี่ยนี่ดิ โผล่หน้าเข้าไปแกล้งไอ้คิ้วที่ชมรม...เลยโดนมันใช้ ให้ทำป้ายรณรงค์เลย มึงก็รู้....พวกผู้หญิงในชมรมมันชอบจิกใช้กันขนาดไหน กูกะมัน...ต้องช่วยกันยกของตึก 2 ไปตึก 8 ตั้งหลายรอบ”ไอ้โรลบ่นยาว
“หึหึหึ สมน้ำหน้า! แล้วไอ้คิ้วมันทำไปถึงไหนแล้วว่ะ ได้คนครบยัง?”
“ครบละ พวกไอ้เนส สถาปัตย์ก็ไปนะโว้ย มีไอ้เนส ไอ้บัว ไอ้สอง”
“เออดี ๆ กูชอบพวกมัน ไม่ได้เจอนานละ”ผมบอก เพื่อนกันทั้งนั้นละครับ คนละคณะก็จริง แต่ตัวเชื่อมพวกเราไว้ ก็คือชมรมและมิตรภาพ ทั้ง ๆ ที่คนอื่นอาจจะมองว่าวิศวะไม่น่าถูกกะสถาปัตย์ที่ไหนก็ที่นั่น แต่ไม่ใช่ที่นี่โว้ย!!!
“แล้วบอกพ่อมึงยัง”ไอ้บอลถาม
“เออน่า ได้ไปแน่ไม่ต้องห่วง”
“ถุ้ย! ให้จริง....”ไอ้โรลหัวเราะ
“พูดมาก ขอให้กูเลยปะ!!!!”มันสองคนส่ายหน้าพร้อมกัน
“สัส”ผมหัวเราะขื่น ๆ ออกมา มีมันสองคนก็สนุกดีไม่เหงา เพราะมันชวนคุยเล่น ดูบอลแล้วก็เล่นเกมส์
“บ้านมึงน่าเบื่อจริง ๆ ด้วยว่ะ”ไอ้โรลกระซิบบอก ผมพยักหน้า...เคยบอกพวกมันหลายทีแล้ว อย่างถ้าเพื่อนจะมาบ้าน นอกจากจะต้องขออนุญาตก่อน เวลาจะเดินออกไปไหนมาไหน ก็ต้องบอกอานัยหรือคนในบ้านไว้ด้วย ถ้ามากันเยอะ ๆ ก็ห้ามขึ้นห้องนอน มาคนเดียวก็ห้ามขึ้น นอกจากจะทำโครงงาน รายงานอะไรว่าไป
“ออกไปเดินห้างกัน”ผมบอก มันสองคนตบหัวผมพร้อมกัน
“ยังไม่เข็ด!!!!!”ไอ้บอลพูด
“สัส! เจ็บนะ...!!!! กูจะฟ้องอานัย!!!!”
“เหอะ ไอ้เชี่ยนี่อ่อนมาก!!! เอะอะฟ้อง ๆ กูถามหน่อยถ้ามึงเดินไปเจอโจรจริง ๆ แบบไม่มีตัวช่วยมึงจะทำยังไงว่ะ”ไอ้เพื่อนเลวตั้งสมมุติฐานที่น่าคิด ผมกอดอก...มองเพดาน
“กูว่า สิว ๆ ว่ะ ต่อยคางทีเดียวแม่งก็จอดแล้ว”พูดโอ่ ๆ ไม่เคยต่อยหรอก แต่คิดว่าไม่น่ายาก
“เหอะ! ผอม ๆ อย่างเนี้ย โดนโจรโบกทีเดียวก็จอดแล้วมากกว่า”ไอ้โรลเพื่อนชั่ว มันเบรกผมล้อแทบฟรี
“อ้วนกว่ามึงแล้วกัน!!!”ผมด่ามันกลับ
“อย่างน้อยกูก็สูงกว่า!!!”มันด่าผมกลับบ้าง
“ไอ้พวกของเล่นผู้ชายเอ้ย!!!”ไอ้บอลบ่นออกมาลอย ๆ ผมกับไอ้โรลหันประกบหน้ามันก่อนจะพ่นสบถใส่เสียงดัง
“เสือ.ก!!!!”
“เต็ม ๆ”ไอ้บอลเอามือลูบหน้า ผมกับไอ้โรลหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“ฮัลโหล.....บ้านเพื่อน”ผมกับไอ้บอลเหล่มองไอ้โรลมันคุยกับแฟน ไม่ได้ตั้งใจฟังหรอก ก็แหม...มันคุยซะดังขนาดนี้ แล้วเสียงอีกฝั่งก็ลอดช่องลำโพงมาซะขนาดนี้ แค่เปลี่ยนหูให้ตรงเสียงก็ได้ยินแล้ว (มันเป็นเรด้าห์)
“กี่โมงละ มาไม่บอกก่อนอีกแล้ว”มันทำเสียงรำคาญ
“วันนี้ไม่มีงาน แต่ก็ต้องกลับไปทำรายงานที่ห้อง...”ไอ้โรลบอกแฟนมันครับ
“งั้นไปทำที่บ้านพี่ติณฑ์”
“ไม่เอา ไปทำไม! จะทำรายงาน!!!”แนะ มีหงุดหงิดใส่แฟนด้วย
“ก็เอาไปปริ๊นฟรีที่บ้านพี่ติณฑ์ไง คอมก็ฟรี ไฟก็ฟรี”แฟนมันบอก ไอ้โรลกัดปากนิดนึง
“เออ ก็ได้....”แหนะ!!!! หึหึหึ ผมกับไอ้บอลผลักหัวมันพร้อมกัน
“ไอ้พวกเชี่ย...เจ็บนะสัส!!! เปล่า...เพื่อน!!! ไอ้บอลกับไอ้กาวไง อือ...ได้ ๆ งั้นไปเจอกันที่ห้าง xx ก็ได้ ครับ ๆ หวัดดีครับ”ก่อนจะวางสายไป
“โหยยยยย หวานเชี่ย ๆ”ไอ้บอลแซว
“หวานแล้วทำไมต้องเชี่ยด้วยว่ะ!?!?!”ผมแกล้งทำหน้างง แต่เจตนาจะแซวมันแหละ ไอ้โรลเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง เครื่องนี้แฟนมันซื้อให้ แพงซะด้วย...
“ไอ้พวกเวร”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”ผมกับไอ้บอลตีมือกัน ดีใจ...แกล้งมันสำเร็จ
“มึงจะไปเจอพี่ฟ้าเหรอว่ะ”ผมถาม
“เออ คงอยู่ต่ออีกสองชั่วโมงแล้วออกไปเลยนะโว้ย ชักช้าพี่ฟ้ามันชอบบ่น เดี๋ยวกูกลับไปหอ...เอาของด้วย”มันบอก
“กูไปด้วยดิว่ะ”ผมเสนอหน้า ยื่นหน้าไปใกล้ ๆ โดนมันผลักออกมาหน้าหงาย!
“ตลก!”
“นะ ๆ เบื่ออ่ะ...พวกมึงไปกูก็ไม่มีเพื่อนคุย”ผมบอก ทำหน้าอ้อน ๆ กระพริบตาปริบ ๆ เข้าไว้ ไอ้บอลกับไอ้โรลมองหน้ากัน
“มึงนี่ไม่เข็ดเนอะ โดนแบบคราวที่แล้วจะทำยังไง”ไอ้บอลพูดสีหน้ามันเครียดทันที
“ไม่โดนหรอกน่า คราวนี้กูให้อานัยเดินขนาบข้างเลย”ไอ้สองคนส่ายหัวรัว
“แล้วคิดว่ากูสองคนจะกล้าไปไหม?”
“แฮะ ๆ”
“แต่...ถ้าบอกว่าไปซื้อของเกี่ยวกับการบ้านหรือว่าช่วยทำชมรม อามึงน่าจะให้ไปอยู่นะ”ไอ้โรลเจ้าความคิดเอ่ย
“นั่น! หาทางให้มันทำไมว่ะ”ไอ้บอลเพื่อนชั่วมันกำลังจะตัดทางครับ
“เออ ๆ งั้นกูไปบอกเลยดีกว่า...นะ ๆ ไปกินข้าวกัน แล้วก็ไปซื้อเสื้อใส่ไปค่ายด้วย”ผมบอก ไอ้บอลทำหน้าคิดอยู่ แต่ไอ้โรลเผยรอยยิ้มชั่ว ๆ ไปแล้ว
“งั้น มึงซื้อให้กูด้วย 2 ตัวนะ”นั่นไง...กูว่าละ!!! ทีกับแฟนมันหยิ่งตลอด กับเพื่อนกับฝูงแมร่งดูดตล๊อด!!!
“ได้ข่าวว่าแฟนมึงก็รวยนะ ทำไมทำตัวอย่างนี้ว่ะ!!!!”ผมแกล้งทำหน้าเซ็ง
“คริคริคริ นะจ๊ะ ๆ”มันแกล้งบีบ ๆ นวด ๆ ไหล่ และทำหน้าแรด ๆ
“เวลาอ้อนผัว อ้อนแบบนี้ป่ะว่ะ? มิน่า...ผัวมึงถึงรักถึงหลง”ไอ้บอลพูด
“สัส!”ฮ่าฮ่าฮ่า กูขำท้องแข็งไปละ!!!!!!!
สรุปว่าได้มาเพราะอานัยโทรไปบอกอาเสือว่าผมจะซื้อของไปช่วยชมรม ตอนแรกจะให้คนมาซื้อให้ด้วยซ้ำ แต่ว่าผมบอกว่าอยากมาดูพวกอุปกรณ์เครื่องกีฬาด้วย อาเสือได้ยินว่างั้นก็เลยยอมให้มา แต่ต้องเซ็งนิดหน่อย เพราะอานัยเรียกลูกน้องเข้ามาเพิ่ม 3 คน
“อย่าห่างสายตาผมนะครับ”อานัยบอก ผมรับคำ เดินกันมาฝูงใหญ่ ๆ แบบนี้แหล่ะ ไปเจอพี่ฟ้าเขาก็ผงะเล็กน้อย มองหน้าไอ้โรลเป็นเชิงถาม
“คนบ้านไอ้กาวมัน อย่าเพิ่งถามอะไรนะ จะไปซื้อเสื้อก่อนนะ”มันบอกแฟนมัน
“เสื้ออะไร”
“เสื้อยืด ใส่ไปค่าย ไอ้ชัดยืมไปสองตัวมันยังไม่คืนเลย ผมไม่มีเสื้อใส่ละ”มันบอกแฟน พี่ฟ้าทำหน้าไม่ค่อยพอใจ
“ยืมของกันใช้อีกแล้ว!!!”
“เถอะน่า ๆ มันยืมเดียวมันก็คืน! ป่ะ ๆ หน้าหงิกอีกแล้ว...ทีหลังไม่ต้องมาดีป่ะ!!”
“แล้วแยมคิดว่าดีไหม ถ้าไม่เห็นหน้าพี่?”พี่ฟ้าเหวี่ยงกลับทันที ไอ้โรลยืนหน้านิ่ง
“น่า พี่จะอารมณ์เสียทำไมเนี่ย!”มันลากพี่ฟ้าออกเดิน สงสัยงอนไปละ ผมกะไอ้บอลเดินตาม มีอานัยกับลูกน้องเดินอยู่ข้างหลัง จนถึงร้านเสื้อ
“เอาสีลายนี้ คละสีได้ป่ะ?”ผมถามเฮียเจ้าของร้าน
“ได้ครับ ลดให้เหลือตัวละ 700 บาท”
“งั้นเอาลายนี้...ทุกสี แล้วก็ลายนี้”ผมบอก มีพนักงานมาช่วยหยิบจับ ไอ้บอลก็ซื้อเหมือนกัน ปกติผมน่ะซื้อเยอะ เพราะมาไม่บ่อย แต่พวกไอ้บอลมันมาบ่อยอยู่แล้ว
“กูเอาลายนี้นะ”ไอ้โรลถือเสื้อมาหาผม
“อะไรมึงเนี่ย!!! ไปให้ผัวมึงจ่ายดิ!!!!”
“อะไรอ่ะ มึงรับปากว่าจะซื้อให้กูแล้วเนี่ย!!!”
“ตอนไหน!!! เชี่ยนี่...อย่าตีมึน!!!!”
“มึงนั่นแหล่ะ จ่ายเลย ๆ”ดูมันพูดกับคนที่จะออกตังค์ค่าเสื้อให้มันน่ะ ทำอย่างผมไปเป็นหนี้มันอย่างนั้นแหละ พี่ฟ้าเดินโผล่มาแทรกกลางผมกับไอ้โรล แล้วหยิบเสื้อไอ้โรลไป
“นี่ใช่ไหม?”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวจ่ายเอง”มันบอกแฟนมัน
“ไม่งอนแล้ว อย่างอนพี่กลับดิ!”
“แล้วพี่หาเรื่องก่อนทำไม?”
“เปล่า ๆ ขอโทษ พี่ขับรถมาเหนื่อย”
“ก็อย่างนี้ทุกที”แล้วมันก็เดินไปวัดไซต์เสื้อกับแฟนมัน ไอ้กูยืนงงอยู่ที่เดิม อะไรว่ะ!?!?!?
ผมได้มา 9 ตัว ไอ้บอลตัวเดียว ไอ้โรล 4 ตัว กำลังดูเสื้อกันอีกร้าน มีคนมาสะกิดไหล่เบา ๆ ผมหยุดเลือกเสื้อแล้วหันไปมอง
“อ้าว!!!! พี่พต!!!!”ผมยิ้มกว้าง พี่ชายที่เป็นญาติ ๆ กันน่ะครับ ไม่เจอกันหลายปีแล้ว พี่พตยิ้ม
“มาทำอะไรน่ะเรา”ผมชูถุงเสื้อให้ดู
“หึหึ เห็นแต่ข้างหลัง...พี่คิดว่าจะทักคนผิดซะแล้ว โตขึ้นตั้งเยอะนะเรา เป็นยังไงบ้าง...สบายดีไหม”พี่พตถามเสียงรัว ผมหัวเราะ
“ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ พี่พตมาทำอะไรที่นี่ฮะ?”ไอ้บอลกับไอ้โรลก็มอง ๆ แต่อานัยทำหน้าเครียดกว่าเดิม ไม่รู้ทำไม เพียงแต่ไม่ได้เข้ามาใกล้
“เดินเที่ยว”พี่พตกระซิบ ผมทำแก้มป่อง
“โดดงานก็บอกเถอะน่า!”ผมแซว พี่ชายหัวเราะ
“รู้แล้วเหยียบไว้!”
“อือ”
“คิดถึงเราจัง ไปหาที่นั่งคุยกันหน่อยไหม”พี่พตบอก ผมพยักหน้า...แต่ว่าอานัยก็เดินเข้ามาหาพอดี
“ขอโทษด้วยครับ คุณท่านโทรมาตามให้รีบกลับบ้านได้แล้ว...คุณท่านจะถึงภายใน 20 นาทีนี้แล้วครับ”อานัยเข้ามาขัดจังหวะได้ดีทีเดียว ผมทำหน้าเสียดาย
“เดี๋ยวสิ! ขอคุยกับพี่พตก่อนไม่ได้หรือไง!”
“นั่นสิ พี่น้องเค้าจะคุยกัน...จะมาเข้มงวดอะไรตอนนี้”พี่พตทำเสียงนิ่ง อานัยโค้งศีรษะให้เล็กน้อย
“กลับเถอะครับ ถ้าไม่อยากเรื่องยาว”
“..........................”ผมถอนหายใจ จะไม่ให้ผมมีญาติพี่น้องเลยเหรอไง!!!!!!
“บ้าชะมัด!!!!”พี่พตสบถ
“น่าเบื่อ ๆ ๆ ๆ ๆ”ผมบ่น พี่พตยื่นมือมาจับข้อมือผมไว้ แต่อานัยดึงมันออก...ผมเจ็บ แขนแดงเลย
“คุณกาวเพิ่งเจาะน้ำเกลือมาครับ”
“กาวเป็นอะไร?”พี่พตถาม ผมส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่สบายเหมือนเดิม แฮะ ๆ”
“เรานี่นะ...”
“รถจะติดนะครับ”อานัยเร่งมาอีกหน ผมชักสีหน้า
“งั้นกาวกลับก่อนดีกว่าพี่พต ไว้เราค่อยนัดเจอกันอีกที...แบบส่วนตัว ๆ ไม่มีคนคอยคุม ไปเจอที่มหาลัยฯ ก็ได้ ไม่งั้นก็เข้าไปหากาวที่บ้าน ตอนกลางวันมีแต่แม่บ้าน หรือจะรออยู่นอกรั้วก็ได้นะ ไม่มีปัญหาเดี๋ยวกาวเดินไปหาเอง ให้มันรู้ไป...ว่ามีปัญญาเฝ้าตลอด 24 ชม.”ผมร่ายยาวแบบประชดประชัน พี่พตหัวเราะน้อย ๆ
“โอเค เดี๋ยวเราไว้...เจอกัน”พี่พตหันไปยิ้มเยาะอานัย ผมเดินไปหาไอ้บอล ไอ้โรลบอกมันว่าจะกลับแล้ว แล้วสวัสดีพี่ฟ้า ก่อนจะเดินมาขึ้นรถกลับบ้านตัวเอง
อาเสือยืนรออยู่ก่อนแล้ว ผมลงจากรถก็ไม่อยากมองหน้า จึงเดินเลี่ยง ๆ จะขึ้นห้อง แต่อาเสือเรียกไว้ซะก่อน น่าเบื่อชะมัด!
“วินัยบอกว่ากาวเจอประพต”
“รู้แล้ว...จะถามเพื่อ?”ตอบยียวน
“อาบอกไม่ให้ไปคุยกับเขาอีกไง”
“ก็อยากคุย”
“กาว...!”อาเสือทำเสียงดุ ๆ ผมเงียบ มองหน้าคนใจร้าย ไปไหนก็ไม่บอก...มาถึงก็อารมณ์เสียใส่ บ้าบอเป็นที่สุด
“สุดาฝากเอาเสื้อยืดซักให้ด้วยนะ”ผมบอกแล้วจะรีบวิ่งขึ้นห้อง แต่อาเสือคว้าแขนไว้ซะก่อน
“อาพูดยังไม่จบ! ทำไมถึงเดินหนี...มันเสียมารยาท”
“ก็กาวไม่มีอะไรจะพูด”
“ไม่อยากคุยกับอาแล้ว?”
“คงงั้น...”
“หึหึ”อาเสือหัวเราะเล็กน้อย พยักหน้าให้ทุกคนออกไป แล้วนั่งบนหลังโซฟาและดึงผมเข้าไปยืนหว่างขา ของอาเสือ
“อาไปทำงาน ถ้าเราอยากจะรู้!”
“ไม่ได้อยากรู้!”
“หึหึ ไปกระบี่แล้วก็ภูเก็ต รีบไปแล้วก็รีบกลับมา ห่วงว่ากาวจะเป็นอะไรไหม แต่คุยกับวินัยแล้วบอกว่าอาการดีขึ้นเรื่อย ๆ อาเลยวางใจได้”
“ไม่สน!!!!”
“อยู่โน่น ประชุมทั้งวัน...น่าเบื่อ จะโทรหากาวก็ไม่ได้ มือถือเราพังแล้ว”
“แล้วไง?”
“กลับมาช้า เพราะว่าแวะซื้อของที่เราอยากได้ก่อน”
“ไม่เคยอยากได้!!!”
“อาไปเจอกระเป๋าเป้ใบที่เราบ่นว่าอยากได้ เลยซื้อมาทั้งสองสี กาวเห็นต้องชอบแน่ ๆ อาดูแล้วข้างในมีช่องใส่ของเยอะ”
“...........................”เป็นผมที่เงียบลง อาเสือยิ่งหัวเราะได้ใจ ก่อนจะกดจูบฝังที่ข้างแก้ม
“ให้สุดาเอาขึ้นไปวางไว้บนห้องแล้ว อ่อ...หูฟังเพลงด้วย ยี่ห้ออะไรอาจำไม่ได้ สุดาบอกว่าสายมันขาดไปตั้งแต่หลายวันก่อน ทำไมไม่บอกอา”
“ก็อาเสือไม่อยู่!”ทำไม่มองหน้าอาเสือ อาเสือก็จับคางแล้วจ้องตาเข้ม ๆ
“ก่อนหน้านั้นเราก็อยู่ด้วยกัน จุ๊บ...ใช่ไหม?”อาเสือจุ๊บปาก รู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนผ่าว
“..................................”
“โทรศัพท์เครื่องใหม่อีก...อาซื้อให้คราวนี้ กาวห้ามทำพังแล้วนะ อาจะไม่ซื้อให้อีกแล้ว”อาเสือพูด ผมตวัดสายตาขึ้นมอง ถ้าพังอีก...อาเสือก็ซื้อให้อยู่ดีแหละน่า!!!! เพราะถ้าตามตัวผมไม่ได้อาเสือหงุดหงิดแน่!!!
“อยากได้ยินคำว่าขอบคุณจากเด็กดื้อจัง ให้อาได้ไหม”
“ไม่! เงินกาวทั้งนั้นที่อาเสือซื้อให้”
“แต่อาเป็นคนเลือก ขอบคุณที่อาเลือกให้ก็ได้”อาเสือกำลังต้อนผมให้จนมุม ใบหน้าคมเข้มกำลังรอฟังผมใจจดจ่อ ผมกัดปากตัวเอง อาเสือไม่ได้เค้นให้พูด แต่ใบหน้าที่กำลังมองมาทำให้ไม่อยากจะทำให้ผิดหวัง
“ขอบคุณก็ได้”บอกเสียงเบา อาเสือยิ้มกว้างจนโลกสว่างไปทั้งกาแล็คซี่!!!! เอามือแตะปากตัวเอง...ผมมองตาม ก่อนจะเอาหน้าไปใกล้ ๆ แล้วจุ๊บ
“เด็กดื้อเอ้ย!”อาเสือพูด ผมกอดอาเสือแล้วโยกไปมา คราวนี้จะยอมให้เพราะเห็นว่าได้ของมาครบตามที่ต้องการหรอกนะ! คราวหลังมีคดีอีก จะวุ่นวายให้บ้านพังไปเลย!!!!!!
เสียงคนเดินมาทางห้อง ก่อนจะมีเสียงหวาน ๆ เรียกดังลั่น
“คุณเสือคะ อาหารจัดบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วนะคะ”ผมเบิ่งตากว้าง เพราะจำเสียงนี้ได้ดี!!!!!!! หันมองหน้าอาเสือควับ!!!!! ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่
“จะทานเลยไหมคะ”เจ้าตัวต้นเสียงโผล่หน้าออกมา หน้าหวาน ๆ ขาวกว่าไฟนีออน ทาปากสีแดง ใส่ชุดน่าเกลียดและยังใส่ผ้ากันเปื้อนของแม่บ้านอีก!!!! ผมผละออกจากอาเสือทันที!!! ทำหน้าตัดพ้อใส่อาเสือ น้ำตาจะไหล เกลียดอาเสือ เกลียดที่สุด!!!!!!!!!!!!!!
“ฮึก!!!”น้ำตาร่วงพลู เกินกว่าจะตั้งรับใด ๆ ได้ทัน อาเสือจะคว้าตัวแต่ผมถอยหนีก่อน
“กาว!!!! กาว!!!!!!!”
เกลียดแล้ว!!! เกลียดอาเสือแล้ว!!!!!!
COMMENT PLEASE
ขอบคุณที่อ่านและคอมเม้นค่ะ ^^
http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1051149
ใครอีกเนี่ยะ ขัดอารมณ์จริงๆ คนเขากำลังหวานกัน
ตอบลบอิชะนีคนนั้นีคนนั้นมันเปงใครคร๊าาาาาา ทำน้องกาวเสียน้ำตา อินคะอิน
ตอบลบอะไรเนี่ยยยยย
ตอบลบความคิดเห็นนี้ถูกผู้เขียนลบ
ตอบลบ